We delen hier een stukje van ons verhaal, niet alles! Naast dat dat onmogelijk is, schrijven we ook een boek! In dit boek kom je veel meer te weten over 'ons verhaal' en onze hobbels en bobbels op de weg naar een fijne en haalbare relatie met elkaar. Ondanks dat wij vrij gemakkelijk uitspreken dat we blij zijn met elkaar betekent dat niet automatisch dat alles ook makkelijk is gegaan of niet voor frustratie heeft gezorgd, zat! We hebben alleen ook besloten open en soms 'van een afstandje' naar ons verhaal en onze keuzes te kijken. Dat zorgt ervoor dat dingen niet in diepe emotie worden opgelost maar vanuit rust en respect voor wie de ander is. Klinkt misschien zweverig of lastig. Makkelijk is het ook niet altijd, wel verlichtend en fijn. Onze gesprekken en keuzes zijn waardevol en oprecht. Oprecht en eerlijk is een waarde waar wij beide veel uithalen. Uit het hart. Nou LET'S GO dan maar met dat verhaal van ons. 

Annelie - Maar HALLO. Jeanine ontmoeten, daarover nadenken en van alles bij voelen: dat was er allemaal wel gelijk vanaf het eerste moment. Dit kind, heeft een moeder, die moeder zit niet op mij te wachten. Kak. Kan ik dit? Ik ben geen strijder, ik wil geen mensen om mij heen het leven zuur maken. Ik wil iets toevoegen, iets bijdragen (maar wel iets positiefs). Hoe ga ik dat doen? Ik bedacht me gelijk dat ik gewoon mezelf moest blijven, lief moest doen en als ik haar spontaan tegen zou komen ik naar haar toe zou lopen om haar een hand te geven en mezelf voor te stellen. Mijn vriend gaf echter aan dat ik dat juist absoluut niet moest doen. Jeanine komt wel op haar eigen moment, haar overvallen met aardigheid was volgens mijn vriend ‘not her cup of tea’. Het zou juist averechts werken en misschien zelfs een rot gevoel aan haar geven. Ok, duidelijk dacht. Ik was niet echt blij met deze boodschap overigens. Ik dacht; ja ik ben er toch ook? Dus als ik haar zie moet ik haar negeren? Dat voelde voor mij juist heel onaardig, maarja hij kende haar beter en het doel was een goede start maken. Dus, volgzaam als ik ben, hield ik afstand tot zij zou aangeven er klaar voor te zijn. Het ging af en toe wel aan mij vreten. In mijn ouderschapsbemiddeling benoem ik aan tafel altijd het belang van het ontmoeten van de nieuwe partner voordat het kind of de kinderen de nieuwe partner ontmoeten. Wat ik nu zelf deed, gaat daar dus tegenin.

Meer weten? Ons boek ligt met een beetje geluk per oktober in de winkel, nog even geduld dus;-).

Jeanine -